Wat betekent het eigenlijk, dat je leven stilstaat?

Auteur: Jaika Koot Beeld: Mohammed Kentou in Opinie/Verandering

Ik ben een piekeraar, een mijmeraar, en een perfectionist. Ik wil nu werken aan later, de wereld positief veranderen, maar wel beginnen met mijzelf.

Vijfentwintig jaar oud ben ik en ik sta volop in het leven. Maar er komt wellicht ooit een dag dat alles anders is. Ongepland, niet gehoopt, overgeleverd aan anderen. En dan? Worden de keuzes die ik nu maak en de standpunten waar ik nu achter sta straks wel begrepen? Begrijp ik ze zelf eigenlijk wel? Ik heb graag grip op gedachtes, maar moet je alles altijd begrijpen? “Go with the flow” en “Ik zie wel waar het schip strandt” zijn fijne uitdrukkingen, maar soms lastig te hanteren in een wereld vol meningen.

Vrienden van mij vallen in bosjes uit door burn-outs. Opgeslokt door de wereld van meningen en onmogelijke verwachtingen. Ze zijn oververmoeid en gaan met tegenzin naar hun werk of school. Informatie komt niet of nauwelijks meer binnen, de sprankeling in hun ogen is weg. Ze zijn op. Helemaal leeg. Waar ik mijn vrienden altijd als positieve voorbeelden zie, waarschuwen ze mij nu voor de valkuilen. Dit zijn keiharde eyeopeners.

Hoe lang blijven je ogen gesloten? Blijf je vechten om maar niet in te hoeven storten? Of laat je gebeuren wat er misschien al aan zit te komen en is vechten niets meer dan ‘uitstel van executie’? Wat als ik nu alle ballen hoog houd, maar op een later moment evengoed met de gebakken, zeg maar gerust aangebrande, peren zit. Daar ben ik bang voor. Angstig voor de klappen die ik, als gevolg hiervan, misschien op lange termijn ga incasseren.

En dan de toekomst. Soms ben ik bang dat ik later iemand word die ik nooit heb willen zijn. Dat ik op mijn drieëntachtigste totaal het tegenovergestelde ben van wie ik vandaag de dag ben. Want wat als Alzheimer er stiekem insluipt? Zou er dan nog iemand zijn die opkomt voor mijn belangen? Iemand die denkt vanuit mijn perspectief, vanuit hoe ik ooit was? Iemand die dat nooit vergeet, tot op de dag dat die persoon het zelf begint te vergeten.

Maar mijn meest beangstigende gedachte is dat het leven voorbijraast, mij inhaalt. Misschien ben ik juist wel bang dat het leven stilstaat. En wat betekent dat eigenlijk, dat je leven stilstaat? Is dat per definitie iets slechts, of kan het ook iets moois zijn? En ikzelf, sta ik dan ook stil? Wat doet die stilstand met mij? Geeft die mij ruimte om na te denken of slaat de paniek dubbel zo hard toe omdat ik simpelweg niet stil kan zitten?

In tegenstelling tot een aantal jaren geleden voel ik mij niet meer zo schuldig als ik nu kies voor een avondje Netflixen op de bank. Stilstand in zijn meest luie vorm. Ik ben mij er namelijk ook van bewust dat stilstand een illusie is. Alles is toch continue in beweging. Verandering gaat altijd door. Wat als mijn angsten ongegrond zijn en het allemaal vanzelf goed gaat? Misschien zorgt een stapje terug juist voor een grote stap voorwaarts.