Mubarak Christmas, een beetje van Nederland en een beetje van Marokko.

Auteur: Jaika Koot in Family Affairs

Jaika over de feestdagen in een biculturele relatie.

‘Happy Christmas’, juichte mijn vriend vorig jaar enthousiast op Eerste Kerstdag. ‘Nee schat, het is het “Merry Christmas” en “Happy birthday”, maar evengoed bedankt en voor jou natuurlijk ook!’

Mijn vriend, geboren en opgegroeid in Marokko, heeft nog nooit eerder in zijn leven Kerst gevierd. Als hij aan de Kerstviering denkt, denkt hij voornamelijk aan de Bijbel. Oftewel: De geboorte van Jezus. Maar mijn vriend is moslim, en ik niet gelovig. Dus vieren we Kerst gewoon om alle gezelligheid.

In de weken voorafgaand aan Kerst gaat de sfeer er langzamerhand al goed inzitten. We maken kerstkaarten, tuigen de kerstboom op, trekken lootjes binnen het gezin en beleven plezier aan het zoeken naar cadeautjes. Op onze zoektocht vinden we in een winkelcentrum een miniatuur Arabier voor bij de kerststal. Mijn vriend zal ongetwijfeld het kerstgevoel anders beleven dan ik, maar het is inmiddels wel duidelijk geworden dat hij al uitkijkt naar de tulband die mijn zusje en ik elk jaar traditie getrouw op Kerstavond samen bakken.
Marokkanen en eten…

Als na een feestelijke maand de westerse feestvieringen weer achter de rug zijn, is het op zijn beurt tijd voor de islamitische vieringen. Bijvoorbeeld ramadan en afsluitend het Suikerfeest. Naast mijn vriend die een goede Marokkaanse kok is, probeer ook ik mij te verdiepen in wat er zoal gegeten wordt in de Marokkaanse keuken gedurende deze maand. Omdat mijn lieve onderburen gedurende de ramadan regelmatig iets lekkers komen brengen, waag ik een poging in de keuken om Marokkaanse hapjes voor ze te koken. Mijn vriend moet lachen want vindt het leuk om te zien dat ik moeite doe, maar zegt tegelijkertijd dat ik ook gewoon een paar heerlijke stukken fruit had mogen brengen. ‘Het gaat om het geven, schat. Niet om wat je geeft.’

Naarmate de ramadan vordert, ik af en toe een dag mee vast, maar in ieder geval altijd pas vanaf de iftar ’s avonds mee eet, vraag ik mijn Marokkaanse vrienden om wat advies over hoe het Suikerfeest gevierd wordt. Wat moet ik doen? Hoe werkt het? Moet ik iets halen? Wat moet ik zeggen en vooral: Spreek ik het wel goed uit?! Zo te zien vinden zij mijn zenuwachtigheid om het goed te willen doen best wel grappig.

Als de maand ramadan op zijn eind loopt, wordt mijn vriend gebeld door een van zijn vrienden die net terugkomt uit de moskee. Ramadan is afgelopen, het Suikerfeest is begonnen. Ik heb mijn best gedaan om “Eid Mubarak” in het Arabisch te schrijven. Ook bak ik een appeltaart. Niet bepaald Marokkaans, maar wel feestelijk en lekker (met een knipoog naar een vleugje Holland). We bezoeken familie en maken een uitstapje. Voor het eerst sinds een maand kunnen we overdag weer samen een kopje koffie drinken.

Het afgelopen jaar leerden mijn vriend en ik samen nieuwe dingen. We ontdekten en stuntelden en we hadden plezier in het elkaar bijbrengen van onze eigen meegekregen tradities rondom bepaalde vieringen. En uit al dat “samen ontdekken” ontstaat langzamerhand weer iets nieuws: Onze gezamenlijke tradities met een beetje van Holland en een beetje van Marokko. Wat een rijkdom!

Mubarak Christmas!