Ook Nederland heeft inreisverbod: mijn Tunesische vriendin komt het land niet in.

in Opinie
Een verhaal van Martine Brunsting, door Eric van Bruggen

Fidaa, de Tunesische vriendin van Martine komt Nederland niet in. Wat nou Trump’s inreisverbod? Ook Nederland heeft er een.

Ik kan me voorstellen dat vele lezers van deze blog het inreisverbod van Trump nog wel kunnen herinneren. En, net als ik, blij werden, toen de rechters een streep trokken door de plannen en daarmee door geïnstitutionaliseerd racisme en door schrijnende ongelijkheidspolitiek.

Je was blij omdat je, net zoals ik, tegen ongelijkheid bent. Of ten minste dan voor gelijke kansen in een gelijk speelveld. Omdat je niet mensen op basis van afkomst veroordelen wilt. In dat licht is het wel grappig om te beseffen dat we in Nederland al zo’n inreisverbod hebben. Weliswaar met wat minder bombarie aangekondigd, maar minstens zo effectief.

Daar kwam ik achter toen mijn Tunesische vriendin onlangs een bezoek aan Nederland wilde brengen. Ikzelf had enkele maanden in Tunesië gastvrij onderdak geboden gekregen bij haar thuis en ik hoopte dan, op een uiteraard Nederlands onbeholpen wijze, deze gastvrijheid enigszins te kunnen evenaren.

Dat ging al mis bij stap een. Het vakantievisum. Ikzelf was nog niet zo bekend met het systeem dat de Nederlandse ambassade hanteert voor visumapplicaties van Tunesische vakantiegangers, vandaar ook mijn schok. Het systeem dat Nederland hanteert is het volgende: er worden geen visa verstrekt.

Daarvoor moet je dan eerst wel met een stapel papieren aan komen zetten: een brief van je baas, een bewijs van je verzekering, het bankafschrift van afgelopen maand, het bankafschrift van je moeder en van je vader, van je oom, de buurman en het neefje van de buurman. Uiteraard ook liefst het bankafschrift van de persoon die je gaat bezoeken in Nederland en een bewijs dat die persoon voor jou garant kan staan.

En als je dat dan dus gedaan hebt, dan zegt Nederland alsnog dat er geen visa worden verstrekt. Omdat ze bang zijn dat je in Nederland blijft.

Ook al ben je rijk, ook al ben je jong, ook al heb je vrienden in Nederland, ook al heb je een baan, ook al wil je helemaal niet naar dat regenachtige rotland en hou je helemaal niet van kaas, maar heb je het gewoon hartstikke naar je zin in Tunesië, maar wil je gewoon verdorie een vriend bezoeken, en ook al staan er echt tig mensen voor je garant. Dan nog zegt de Nederlandse ambassade nee.

Ook al ben je mens. Ook al wil je naar een land dat mensenrechten onderschrijft. De situatie was nu niet geschikt zeiden ze.

Ik snap de anti-globalisering beweging wel. Als we wel slechte kleding, dom-makende sociale netwerken en matige elektronica binnenlaten, maar niet de aardige mensen, dan is globalisering wat mij betreft mislukt.