Leraren, wees niet bang voor ons, gehandicapten!

Auteur: Thiandi Grooff in Opinie

Samen met mijn vriendin Maresa Mackeith stonden we voor de gigantische trappen van de Trent Universiteit van Nottingham. Maar hoe kwamen we boven? Want zij zit in een elektrische rolstoel en die is toch echt te zwaar om te tillen. We moesten pabo-studenten – de pabo is in Engeland universitair – een lezing geven over inclusief onderwijs. Daar is het normaal dat kinderen met een handicap naar de gewone school gaan. Jim, de assistent van Maresa, begon te lachen. De lezing was helemaal niet hier, maar in een ander gebouw dat goed rolstoel-toegankelijk is. Nu denk je misschien dat een lezing geven geen kunst is – als je geen last hebt van zenuwen tenminste. Maar noch Maresa noch ik kunnen zelfstandig praten. Daar hebben we een assistent bij nodig die kan faciliteren met het typen van de woorden. Maresa had assistent Jim bij zich en ik had twee leuke video-filmpjes bij mij en mijn assistenten Khaled en Jochem. De studenten waren erg nieuwsgierig en stelden goede vragen, zoals: “Hoe doe ik dat straks als leerkracht in de klas?” Maresa en ik adviseerden om vooral in kleine groepjes de stof te bespreken, erover te discussiëren of samen opdrachten te maken met een deeltaak voor elk, overeenkomstig haar of zijn talent. Na de lezing was het tijd om lekker te dansen op het No Hate Festival!

Ik wil dit werk hier in Amsterdam ook doen en laten zien dat de beren op de weg eigenlijk lieve schoothondjes zijn, en dat leerkrachten dus niet bang moeten zijn voor ons, gehandicapten, maar juist ervan kunnen profiteren dat we zoveel assistentie en kennis meenemen. Wie weet een geïnteresseerde school? Ik kom graag een lezing geven hierover en ik kost niets!