Er werd gescholden en gevochten

in Een nieuw begin/Spoken word

Ricardo stopte met school. Het was voor hem een nieuw begin.
Onderdeel van de themamaand ‘Een nieuw begin’

Speciaal onderwijs,
geven deze twee woorden je een naar gevoel?
Dat snap ik maar al te goed.
Bestempeld met gedragsroblematiek,
ben ik vanaf de reguliere basisschool naar een school gestuurd
die mij beter kon begeleiden en waar meer oog was voor de leerling.

De klassen zijn kleiner maar niet per se minder hectisch.
15 kinderen met allemaal verschillende soorten diagnostiek,
ODD, ADD, ADHD en zo maar door.
Ik ging daarheen met PDDNOS/ADHD,
iemand die een papiertje heeft gekregen op een hogere school had mij verteld wat er in mijn hoofd omging.
Hij had ervoor gestudeerd dus hij zal het wel geweten hebben.

In de klas, werd gescholden en gevochten.
Stoelen en schrijfgerei vlogen langs de witte muren minstens een keer of drie.
Per dag.
Woorden die ik niet zal uitspreken,
herhaaldelijk op het hart van de juf of meester gestikt.
In de pauzes werd gelachen, geschommeld, gevoetbald en gefantaseerd.

En op mijn eerste schooldag had ik al de vuist gekust van een jongen een jaartje ouder dan ik,
We noemen hem maar even ‘Jos’.
omdat ik tijdens het ophangen van mijn jas de zijne had laten vallen.
Het gekke was dat we later datzelfde schooljaar vrienden waren geworden.

De middelbare school was niet heel anders.
Vaak ruzie, veel gespijbel.
Ik heb het tot zover wel afgemaakt,
mijn diploma was een weg naar een beter vooruitzicht.
In deze tijd bleek ook dat ik een verkeerde diagnose had gekregen,
en al een aantal jaar rondliep met een chronische depressie.
Natuurlijk heb ik ook hele fijne momenten gehad op school, zonder twijfel.

Maar hieruit ben ik mij gaan realiseren dat school niet helemaal mijn straatje is.
Misschien ligt het niet eens in dezelfde provincie.
Laat duidelijk zijn dat dit niet voor iedereen geldt.
Laat mijn ervaring geen waarschuwing zijn.