Onderwijs, gunst of recht?

Auteur: Thiandi Grooff Beeld: Mohammed Kentou in Opinie

De voormalige kinderombudsman, Marc Dullaert, kwam de afgelopen weken meerdere malen in het nieuws. Volgens hem zitten tienduizenden kinderen volstrekt onnodig thuis. Scholen en gemeenten doen onvoldoende hun best om een passende onderwijsplek te vinden meent Dullaert (Volkskrant 3/10/16). Voor sommige mensen misschien iets nieuws, maar ik werd hier jaren mee geconfronteerd. Voor mij was het in Nederland onmogelijk een school te vinden. In Nederland is wel leerplicht, maar geen leerrecht. Geen school hoeft je te accepteren. Met de wet op Passend Onderwijs kan je nog steeds geweigerd worden als ze vinden dat je ‘niet leerbaar’ bent. Niet leerbaar zijn is een rekbaar begrip. Het kan zijn dat ze je IQ te laag vinden, of niet meetbaar, dat je niet stil kan zitten, of dat ze denken dat je gelukkiger wordt van alleen maar snoezelen. Dan krijg je ontheffing van de leerplicht volgens artikel 5a, en word je natuurlijk vanzelf analfabeet. Het reguliere onderwijs wilde me niet omdat ik niet kan praten, het speciale onderwijs wilde me niet omdat ik niet in een rolstoel zat en weleens opstond. Gelukkig namen mijn moeders mij mee naar Italië, waar ze helemaal geen speciaal onderwijs kennen. Ze vinden het daar erg belangrijk dat elk kind naar de buurtschool gaat zodat hij of zij niet wordt buitengesloten. Daar kon ik meteen gewoon naar school. En er kwam een tweede leerkracht in de klas om de eerste te helpen. De directrice bepaalt welke hulp de juf nodig heeft en die hulp komt er dan.

In Nederland wil men dat niet zo organiseren. Waarom is dit zo lastig hier terwijl het in andere landen wel kan? Is het omdat er zo veel geld en dus belang naar het speciale onderwijs en naar de dagcentra gaat, waar kinderen zoals ik dan de hele dag zouden moeten rondhangen? Sommige ouders zeggen dat kinderen opbloeien op de speciale school omdat ze zich daar geaccepteerd voelen en omdat er meer kennis zou zijn. Maar waarom word je niet geaccepteerd op de gewone school? Moet er voor iedereen die afwijkt van dat wat als ‘normaal’ wordt gezien dan een speciale school worden opgericht? Ik zie het al voor me: aparte scholen voor homo’s, gekleurde kinderen of leerlingen met rood haar.

Het gebrek aan kennis is op te lossen door leerkrachten te scholen in de leerproblematiek van de leerling en extra handen in de klas te geven. Dan leert ieder kind hoe met elkaar om te gaan en zal het ‘speciale’ kind later meer begrip ervaren. Want wie samen leert, leert samen te leven. Ook heeft de leraar met maar één rolstoelkind het veel makkelijker, want de andere kinderen vinden het leuk om hun klasgenootje voort te duwen. In een klas met twaalf rolstoelers zit de leraar met zijn handen in het haar. Hoe krijgt hij ze allemaal vooruit?

De Verenigde Naties willen dat elk kind naar de reguliere school gaat. Nederland heeft dat verdrag ondertekend, maar voert het in de praktijk niet uit. Terwijl het toch veel makkelijker zou zijn voor de moeder met drie kinderen, die de oudste naar de speciale school moet brengen, en dat niet kan doen omdat de jongste twee niet alleen kunnen blijven, en de scholen te ver uit elkaar staan.

Wie samen leert, leert samen te leven

          Na Italië kon ik 2 jaar naar de lagere school in Almere, die als inclusieve school begonnen was en veel succes had. De middelbare school wilde mij daarna niet. Toen ging ik naar Londen. In Londen hebben ouders hun stadsdeel Newham helemaal inclusief gemaakt, dat wil zeggen dat speciaal onderwijs als aparte school werd afgeschaft en het personeel geïntegreerd werd in de gewone scholen, zodat ze hun kennis konden overdragen op de ‘gewone’ leerkrachten.  De gemiddelde leerscores gingen omhoog hierdoor! Daar ben ik 2 jaar naar de middelbare school geweest, waardoor ik later naar de Amsterdam University College (AUC) in Amsterdam kon!

Laten we de Indische buurt ook inclusief maken, zodat mensen leren met al die verschillende mensen en kinderen om te gaan. Het creëert een enorme band met elkaar en maakt de leerkrachten creatiever en deskundiger. Kinderen wennen snel, en hebben nog weinig vooroordelen. Ik merk dat al op straat. Oudere mensen proberen altijd stiekem naar mij te kijken, terwijl kinderen op me af komen en me wel raar noemen, maar dat leg ik dan uit. Nog een paar nieuwsgierige vragen en blikken en alles is gewoon. Daarom juist moeten alle kinderen in het gewone onderwijs worden opgenomen. Er moet genoeg ondersteuning voor de leerkrachten zijn. Maar het moet toch niet zo heel moeilijk zijn om daar budget voor vrij te maken? Speciaal onderwijs in aparte gebouwen is veel duurder!

Ik zou graag met medestanders en thuiszitters in contact komen en hierover praten. Maak onderwijs een recht in de Indische Buurt!

Mail naar mijn emailadres thiandi2@hotmail.com